Mooie gedichten geschreven door een astmapatiënt

Astma.
Een ziekte met een naam
maar zonder een gezicht.
Van buiten is niet te zien
wat het in mij heeft aangericht.
De vermoeidheid, de wanhoop,
het verdriet, de pijn.
Worden niet begrepen in een wereld
waar alles te zien moet zijn.
Ik lach, ik doe vrolijk,
niet altijd even oprecht.
Het sloopte me van binnen,
het is een lang en eenzaam gevecht.
Ik ben niet meer wie ik ooit was,
ik kan niet meer wat ik ooit kon.
Maar ook voor mij
schijnt nog steeds de warme levenszon.
Ik heb familie en lieve vrienden,
zij kennen mijn enige wens.
Zij luisteren en beschouwen me niet
als zieke maar als mens

****************************************************************

p.s
Vanochtend ben je weggegaan,
me verlaten,
alleen laten staan,
Gevuld met verdriet.

In mijn hoofd, herinneringen
ze glijden aan me voorbij
de eerst keer dat ik je zag
ik wist, je bent van mij.

Ik weet dat ik je weer ontmoet
over een ontiegelijk lange tijd
Ik weet dat ik me over geef
Als ik in je ogen kijk.

In de holle ruimte
fluister ik je naam
ik weet dat je het horen kunt
niet voor eeuwig bent gegaan

Ik troost mezelf
met die gedachte
Word rustig, kalm, bedaard
Omdat ik weet
dat ik je weer zal zien.

p.s.s
Eindelijk die zuivere lucht
zonder huisstofmijt, zonder pollen.
Eindelijk de rust
niet meer rennen, niet meer hollen.
Eindelijk kunnen ademen
zonder probleem.
Eindelijk de bergen
vol met bomen, sneeuw en steen.
Eindelijk kunnen sporten
ik wandel, fiets en zwem.
Eindelijk kunnen zijn
wie ik werkelijk ben

****************************************************************

Ik ben anders
Ze weten niet hoe het voelt.
Ik zie der het zelfde uit.
Wat maakt het dan allemaal uit …!
Met tikkertje spelen kon ik niet lang mee doen.
of ik lag weer eens op de vloer.
Snakkend naar adem…
Ik kreeg medicijnen keer op keer..
De 1 na de ander… van ventolien.. tot pretnyson.

Vele spreekbeurten er over gehouden.
Mensen laten weten wat astma in houd.
Tis geen aanstellerij tis geen aandacht trekkerij..
Maar het hoort nou eenmaal bij mij.

****************************************************************

Gedicht van een COPD-patiënt

COPD

Een ziekte met een naam

maar zonder een gezicht.

Van buiten is niet te zien

wat het in mij heeft aangericht.

De vermoeidheid, de wanhoop,

het verdriet, de pijn.

Worden niet begrepen in een wereld

waar alles te zien moet zijn.

Ik lach, ik doe vrolijk,

niet altijd even oprecht.

Het sloopte me van binnen,

het is een lang en eenzaam gevecht.

Ik ben niet meer wie ik ooit was,

ik kan niet meer wat ik ooit kon.

Maar ook voor mij

schijnt nog steeds de warme levenszon.

Ik heb familie en lieve vrienden,

zij kennen mijn enige wens.

Zij luisteren en beschouwen me niet

als zieke maar als mens.

Geschreven door Theo Fritschy